نوید رضوانی ملقب به بی بوی اسپاگتی که یکی از ایرانیان ساکن نروژ میباشد فیلم مستندی درباره بِرِک دنسینگ یا همان رقص بریک در ایران ساخته است. او درسفری که به ایران داشت با این هدف که آموخته های خود و تجربیاتش را با علاقمندان به این نوع رقص در میان بگذارد و آنها را بیشتر با روح این نوع رقص آشنا کند. نوید توانست از خود و اتفاقات داخل ایران پیرامون این سفر مستندی بسازد که گویای جنبشِ هیپ هاپ و عناصر مربوط به آن است. او شما را در یک مستند چهل و پنج دقیقه ای به ایران میبرد تا شما را با روش آموزش و تمرین در کلاسهای آموزشِ رقص بریک یا همان رقص هیپ هاپ که امروزه زیاد نامش به گوش میرسد اما با نامی متفاوت بنامِ " آیروبیک حرفه ای " که گویا شاید نامیست خوشایندتر برای مسوولین. بی بوی اسپاگتی درباره ساخت این مستند میگوید :

" این سخت ترین پروژه ایست که او در طول زندگی انجام داده است و امیدوار است که صدای بی بوی های داخل ایران به کشورهای اروپایی و غربی برسد "

البته نکته ای که در این مستند جای خالی دارد حضور بی گِرل های ایران است, چون این رقص و این عنصر که یکی از چهار عنصر اصلی هیپ هاپ است توسط بی بوی ها یا همان رقصنده های پسر و بی گِرل ها که همان رقصنده های دختر میباشند متولد شد و زنان نقش بسزایی برای رشد این عنصر داشتنده اند. بی بوی اسپاگتی در آخر در متن خود میگوید, او عاشق هیپ هاپ هست برای حضور هیپ هاپ در زمان نیاز و همینطور برای جوان ها و زندگی هایی که هیپ هاپ تا به حال نجات داده است.

Navid Spaghetti Rezvani also known s " B-Boy Spaghetti " who lives in Norway made a trip to Iran in order to help & spread His knowledge & experiences with Iranian B-Boys. Breaking, also called B-boying or break dancing, is a dynamic style of dance which developed as part of the hip hop culture. Breaking is one of the major elements of hip hop culture. Like many aspects of hip hop culture, break dance borrows heavily from many cultures, including 1930s-era street dancing. As Iranian hip hop growing in Iran as a culture, the elements of it getting more attention now along as rapping which have had huge impact in past few years. B-boy spaghetti Regards to this documentary mentioned :

" Whats up my B-boy brothers and B-girl sisters?I have finally finished the last episode of my Hip Hop documentary in Iran. EVERYBODY, this is the hardest project i have ever done i my life. Please watch this and let Hip Hop in Iran speak with you guys. There is no way you can imagine what i went through and how much i sacrificed in the ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN to make this HIP HOP documentary!!!! But now its done, i hope their voices will reach the western world!!! LOVE YOU HIP HOP FOR BEING THERE AND SAVING LIVES!!!!!!!! PEACE!!!!!!!!!!!!!!!! "

This documentary will give you better understanding of break dancing in Iran and also it will show you how hip hop is touching Iranian youth.

این ویدیو فقط در شبکه یوتوب بی بوی اسپاگتی برای دیدن موجود میباشد.

سلام به همه ی دوستان. با یه گزارش از دوتا نمایشگاه لباس های خیابونی که تو این 2-3 روز اخیر تو تهران برگزار شد در خدمتتون هستیم. این دو نمایشگاه در شهرک غرب در خیابان گلستان جنوبی تو سالن اجتماعات دو تا از برج هایی که تو اون خیابان واقع هستند برگزار شد و با استقبال خوبی هم مواجه شد و ما هم به دلیل اینکه فشن و طرز لباس پوشیدن جزو یکی از ارکان اصلی هیپ هاپ هستش خواستیم که این گزارش رو براتون تهیه کنیم که شما هم در جریان باشید. اولین نمایشگاه " گ چ پ ژ " نام داشت که کسایی که این نمایشگاه رو برگزار کرده بودن خودشون از بروبچه های هیپ هاپی قدیمی بودن و کاراشون هم خیلی جالب شده بود و بجز لباس چیزای دیگه مثل دستبند و پیکسل و کراوات و کیف هم تو نمایشگاهشون موجود بود. یاس و علی قاف هم از این نمایشگاه دیدن کرده بودن. نمایشگاه هم روز 16 شهریور که میشد چهارشنبه به پایان رسید. اما اون یکی نمایشگاه که فاصله کمی تا نمایشگاه قبلی داشت به اسم " اُمت " بود که تو همون روز یعنی 16 شهریور شروع کارش بود. استقبال از این نمایشگاه انقدر خوب بود که همه ی لباس ها تا همون شب اول نمایشگاه به فروش رفت و صاحب این نمایشگاه روی صفحه ی فیسبوکش اعلام کرد که روز دوم و سوم نمایشگاه برگزار نمیشه. تنوع لباس ها و نوع دیزاینشون نسبت به نمایشگاه قبلی بیشتر بود و شاید همین دلیل شده تا همه ی لباس ها تا همون شب به فروش برسه. صاحب این نمایشگاه گفته بزودی یه فکری برای کسانی که نتونستن لباس خریداری کنن میکنه. در زیر صفحه ی این دو تا نمایشگاه روی فیسبوک رو براتون میذارم که بیشتر با کارا آشنا بشید و اگه هم قصد خرید دارید بتونید با خود مسوولای نمایشگاه ارتباط برقرار کنید.

پیج " گ چ پ ژ " در فیسبوک

پیج " اُمت " در فیسبوک

برای مشاهده عکس ها به پایین صفحه مراجعه کنید...

Photos by Mohammad King

بعد از داستان های آب بازی و اینکه این تفریحِ سالم ( البته مثل اینکه زیاد هم سالم نیست وگرنه مورد قضایی نداشت) این تفریح سالم تره یعنی آب بازی توش نیست. ولی نه خارج از شوخی وقتی این عکس هارو دیدم و استایل های لباس پوشیدن رو دقت کردم من رو برد به دوران شاید چهل سال پیش، حالا چند سالی اینور و آنور شما حساب کنید؛ یعنی همون زمان شروع هیپ هاپ در نیویورک که مراسمی به نام " بلاک پارتی " انجام میشد. حالا این عکس هارو ببینید و تو ذهنتون تصور کنید یک دی جی با اسکرچ و این افراد با رقص هیپ هاپی یا بهتر بگم به عنوان بی-بوی و بی-گِرل بودند ... خوب میشد همون " بلاک پارتی " ولی نه تو نیویورک بلکه در لاله زارِ تهران !!!! البته چهل سال پیش نه الان...این یه برداشت کاملا آزاد از این عکس ها بود و به کسی بی احترامی نشود، همین.

به این میگن گونه ای از فرهنگِ خیابانی ( Urban Culture ) نظر شما چیست ؟!

-عکس های مربوط به این مراسم در پایین صفحه میباشد و همچنین میتوانید نظر خود را در آخر صفحه قرار دهید که بعد از تایید، منتشر میشود.

گرافیتی های اکباتان زیر پمپ رنگ خاکستری

جوانان تهران که برای خودشان -بدون ایجاد مزاحمت در دل شهر-  دیواره های  زمین ورزش فاز سه اکباتان  را  جایی امن  برای تمرین و نمایش هنر شان یافته بودند  امروز شاهد بی مهری یک رسانه خبری و به دنبال آن  مسولان شهرداری بودند : به دنبال انتشار چند عکس از یک عکاس  نا آشنا با هنر شهری در سایت فردانیوز کلیه دیوار های نقاشی شده  به دستور شهرداری پاک شد و گرافیتی روی دیوار ها ممنوع اعلام شد . این در حالی است که با قدم زدن در  زیر بلوک های این ناحیه می توانید از فحش ها و شعار نویسی های دیواری که توسط اراذل و اوباش و جوانان بی مغز انجام می شود  لذت ببرید ولی نقاشی هایی که با هزینه شخصی و با عشق و علاقه بر دیوار ها نقش بسته بود پاک شده اند!!!!!

آیا هنر شهری و گرافیتی سزاوار این است که با بی مهری نشریات غیر مسول و  مسولان غیر واقعی مواجه شود؟ آیا  هنر  گرافیتی جرم است؟  آیا نقاشی کردن با رضایت ساکنین و به دعوت ساکنین یک شهرک که اغلب خوشبختانه درک کافی از هنر روز را دارند جرم است؟ آیا این یعنی تجاوز به حقوق شهروندی ؟ زمانی  که خود شهروندان روی خوش نشان می دهند؟ وقتی که خانم مسنی با نوه اش این هنر مندان را به بستنی دعوت می کند و آقایی با خانواده اش برای دیدن نقاشی ها و گالری شهری این هنر مندان بی ادعا به دیوار ها مراجعه می کند؟ چه کسی جز یک ذهن  ضد انسانی می تواند این پدیده را جرم یا ضد فرهنگ تلقی کند؟ و ایا اگر عده ای به علت بی اطلاعی و عدم علاقه به مطالعه و با لا بر دن آگاهی خود نام فرهنگ غربی یا متاسفانه شیطان پرستی را به آن می دهند . ما باید قبول کنیم؟  آیا این یک تهمت نیست؟ افترا نیست؟

آیا باید عده ای جوان علاقه مند به این هنر  به علت عدم برخورد صحیح مسولین  از عرصه  رقابت جهانی در این هنر نو منع شوند؟ آیا هیچ وقت کسی فکر کرده است که ایران اولین کشور  در خاور میانه بود که این هنر را به شکل بومی به کار گرفت ولی هم اکنون در بسیاری از این کشور های منطقه خلیج فارس هنر شهری پذیرفته شده است در حالی که مسولین ایرانی هنوز آن را با عنواین زشت و نا پسندی از جمله شیطانپرستی و غربزدگی گره می زنند؟ تا کی باید نشست و چوب  عدم شناخت را خورد؟ تا کی؟ مسولین می توانند با توجه جدی به این مقوله و درک درست آن بکوشند آن را در جهتی درست به پیش برده و از آینده سرشار از خلاقیت آن بهره مند شده و شهر را به محیطی امن تر بدل نمایند به امید گوشی که بشنود.

Source: IranGraffiti.com

RAPPING IN TEHRAN

Director/Producer: Hassan Khademi

(37 minutes)Tehran,Iran

http://rappingintehran.com

Description:

Rapping in Tehran is a documentary film focusing on the lifestyle and activities of rap music singers in Iran. Since the beginning of the 1990s, practically every kind of pop music has been forbidden in the Islamic Republic, but the state security forces crack down particularly hard on rappers. Their outfits, modeled on Western idols, their lyrics about identity conflicts and sexual deprivation, or the fact that young women sing about themselves and their problems are reason enough to keep raiding the few studios in town and closing down the Web sites of the most famous singers and bands. The only consequence is that every closed down site spawns four new ones; the studios that are closed in one place reopen somewhere else and become more attractive to the scene. Rapping in Tehran is about young people's tough struggle against the rigid rules of a government of old men whose resistance in the long run will be in vain, for the music keeps spreading: via the Internet, through exiled rappers who broadcast their lyrics into the country from Dubai, via mobile phones and secret parties. In any case, the courage with which they insist on the right to lead their own lives is cause for admiration.

Rapping in Tehran which was Produced & Directed by Hassan Khademi Featured in 13th UNAFF film Festival & CIMM festival.

کارگردان / تهیه کننده : حسن خادمی

توضیحات :

رپ در تهران یک فیلم مستند با تمرکز بر شیوه زندگی و فعالیت های از خوانندگان موسیقی رپ در ایران است. از زمان آغاز 1990s، عملا هر نوع موسیقی پاپ در جمهوری اسلامی ممنوع است ، اما دولت و نیروهای امنیتی به سرکوب خواننده های رپ دست زدند. دولت بآ لباس، مدل های برگرفته از غرب و شعرهای موجود در این سبک که  در مورد درگیری های هویت و محرومیت جنسی  شامل میشود مخالف است و این واقعیت دلیل کافی برای یورش چند استودیو در شهرها و بسته شدن وب سایت ها ویا دستگیری خوانندگان و گروههای موسیقی است. تنها نتیجه این است که هر بسته شدن باعث میشود چهار نفر جدید استودیو یی در یک مکان نامشخص بازگشایی کنندو این امر تبدیل به جذاب تر شدن این سبک کمک میکند. از طریق اینترنت ،خواننده های رپی که تبعید شدن در دوبی از طریق اینترنت و مویایل ها اشعار خود را در کشور پخش میکنند، شجاعت نشان داده شده با پشتکار آنها مقابل سیستم باعث تحسین است.

این فیلم و نوشته نظر سایت فارسی هیپ هاپ و یا کارکنان نیست و نبوده.

This article doesn't necessarily represent the view of staff neither Farsihiphop.com

We Bought The Police, Interview with Harzoon a Rapper from Tehran, Iran.